Lyrics Video
🇬🇧About Song
“Umihotaru” is one of the most special songs on this album.
The first idea came from something written by TORU (Tle) — somewhere between lyrics and a poem. In it, he mentioned a place called Umihotaru. Apparently, the idea came from a scene in a Detective Conan movie that used Umihotaru as a setting.
To be honest, I have never been there myself. When I looked it up, I found that Umihotaru is a parking area floating in Tokyo Bay. There was something slightly unreal about the idea of a place sitting alone on the sea, and I could immediately imagine a man and a woman having a final conversation there.
From that point, however, the image began to move beyond a simple breakup between two people. It gradually expanded toward the boundary between those who are still living and those who are no longer here.
A place floating on the sea.
Light.
Parting.
Feelings that can no longer reach someone.
Those images slowly came together and formed the world of “Umihotaru.”
The image for the bridge came to me around October 2024.
At the time, there were many negative comments on social media about Loy Krathong and the launching of khom loi, often from people looking at the traditions from the outside. For me, however, they could not be reduced to that kind of argument. Loy Krathong and khom loi are important parts of local culture, as well as an important part of Chiang Mai itself. Northern Thailand had also just suffered severe flooding, which made some of the criticism feel even further removed from what people here were actually living through.
But rather than thinking about those arguments, my mind kept returning to the image of khom loi rising into the dark sky.
The lights rise higher and higher, until eventually they disappear.
And I suddenly wondered:
Where do those lights go?
Then another image began to appear.
Each light became the soul of someone who had died — not only human beings, but animals as well. Dogs and cats that had been loved, and every kind of life that had once existed in this world.
They rise into the darkness and disappear from sight, yet somewhere beyond what we can see, they remain connected across time and space to the deepest part of the mother sea, far below where light can reach.
From there, an image of a vast cycle of life, death, and rebirth began to take shape.
It did not feel like something I had consciously invented. It felt more like an image that had quietly been handed to me from somewhere beyond myself.
Only afterward, when I looked back at the date, did I realize that it was October 13, 2024 — the anniversary of the passing of the late King Bhumibol Adulyadej.
It may simply have been a coincidence. But to me, it felt as though the image had somehow been given to me by the spirit of Thailand, by Chiang Mai, or by something sacred that exists beyond what we can explain.
There is a line in the song:
“We promised we would see that Loy Krathong together, but Oh Baby, You’re gone.”
The word “Baby” can of course be heard as a lover. But it can also mean something larger: someone who has been lost, someone who is no longer in this world, or a soul that has moved beyond our reach.
Another line says:
“Take Me To The Other Side.”
Even now, when I sing those words toward a presence that is no longer here, there are times when I have to hold back tears.
And then there is one of the lines that symbolizes the entire song:
“Firefly disappears like a lie.”
The light appears beautifully, then vanishes as if it had never been there.
But perhaps disappearance does not always mean complete extinction.
Perhaps the light has simply moved somewhere else.
“Umihotaru” is a song about loss, but it is also a song of prayer. It quietly looks toward what may exist beyond farewell — rebirth, the circulation of souls, and the deeper movement of life itself.
Rather than becoming trapped in empty arguments and hostility on the ground or online, perhaps sometimes we should look toward something deeper: the quiet and mysterious cycle of life.
🇹🇭ภาษาไทย
“Umihotaru” เป็นหนึ่งในเพลงที่พิเศษที่สุดในอัลบั้มนี้
จุดเริ่มต้นของเพลงมาจากข้อความที่ TORU (Tle) เขียนไว้ ซึ่งมีลักษณะกึ่งเนื้อเพลงกึ่งบทกวี และในนั้นมีการกล่าวถึงสถานที่ชื่อ Umihotaru ดูเหมือนว่าเขาจะได้ไอเดียมาจากฉากหนึ่งในภาพยนตร์อนิเมะ Detective Conan ที่ใช้ Umihotaru เป็นสถานที่ในเรื่อง
พูดตามตรง ผมเองก็ไม่เคยไป Umihotaru มาก่อน แต่เมื่อค้นดูจึงพบว่าเป็นจุดพักรถที่ตั้งอยู่กลางอ่าวโตเกียว สถานที่ที่ลอยอยู่กลางทะเลและให้ความรู้สึกเหมือนหลุดออกจากโลกความจริงเล็กน้อย ทำให้ผมเห็นภาพชายหญิงคู่หนึ่งกำลังพูดคุยเรื่องการจากลากันที่นั่นอย่างชัดเจน
แต่จากตรงนั้น ภาพในเพลงค่อย ๆ ขยายออกไปไกลกว่าการเลิกราระหว่างชายหญิง และเริ่มเข้าใกล้เส้นแบ่งระหว่างผู้ที่ยังมีชีวิตอยู่ กับผู้ที่ไม่ได้อยู่ในโลกนี้อีกแล้ว
สถานที่ที่ลอยอยู่กลางทะเล
แสง
การจากลา
และความรู้สึกที่ไม่สามารถส่งไปถึงใครบางคนได้อีกแล้ว
ภาพเหล่านั้นค่อย ๆ ซ้อนทับกัน และกลายเป็นโลกของ “Umihotaru”
ภาพสำคัญของท่อน bridge ของเพลงนี้เข้ามาในความคิดของผมราวเดือนตุลาคม ปี 2024
ในช่วงนั้น บนโซเชียลมีเดียมีความคิดเห็นเชิงลบเกี่ยวกับประเพณีลอยกระทงและการปล่อยโคมลอยอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะจากผู้ที่มองวัฒนธรรมเหล่านี้จากภายนอก แต่สำหรับผม สิ่งเหล่านี้ไม่สามารถอธิบายหรือสรุปได้เพียงจากมุมมองเช่นนั้น ลอยกระทงและโคมลอยเป็นส่วนสำคัญของวัฒนธรรมท้องถิ่น และเป็นส่วนหนึ่งของเชียงใหม่ อีกทั้งในช่วงนั้นเชียงใหม่และภาคเหนือเพิ่งผ่านเหตุการณ์น้ำท่วมครั้งใหญ่มาด้วย
แต่แทนที่จะคิดถึงเสียงโต้เถียงเหล่านั้น ผมกลับนึกถึงภาพของโคมลอยที่ค่อย ๆ ลอยขึ้นไปในท้องฟ้ามืด
แสงเหล่านั้นลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ และในที่สุดก็หายไปจากสายตา
แล้วจู่ ๆ ผมก็คิดขึ้นมาว่า
แสงเหล่านั้นหายไปที่ไหนกัน?
จากนั้นภาพอีกภาพหนึ่งก็เริ่มปรากฏขึ้น
แสงจากโคมแต่ละดวงดูราวกับเป็นดวงวิญญาณของผู้ที่จากโลกนี้ไปแล้ว ไม่ใช่เพียงมนุษย์เท่านั้น แต่รวมถึงสัตว์ต่าง ๆ ด้วย ทั้งสุนัข แมวที่เคยได้รับความรัก และทุกชีวิตที่เคยเกิดขึ้นบนโลกใบนี้
ดวงวิญญาณเหล่านั้นลอยขึ้นไปในความมืดและค่อย ๆ หายจากสายตา แต่บางที ในที่ที่เราไม่สามารถมองเห็นได้ พวกมันอาจยังเชื่อมโยงกันข้ามกาลเวลาและอวกาศ ไปสู่ส่วนลึกที่สุดของทะเลแม่ ที่ซึ่งแม้แต่แสงก็ส่องไปไม่ถึง
จากตรงนั้น ภาพของวัฏจักรอันกว้างใหญ่ของชีวิต ความตาย และการเวียนว่ายตายเกิดก็ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นในใจผม
มันไม่ได้ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นสิ่งที่ผมตั้งใจคิดหรือสร้างขึ้นเอง แต่เหมือนเป็นภาพบางอย่างที่ถูกส่งมาให้ผมอย่างเงียบ ๆ จากที่ใดสักแห่ง
เมื่อผมหันกลับไปดูวันที่ในภายหลัง จึงเพิ่งรู้ว่า วันนั้นคือ 13 ตุลาคม 2024 — วันคล้ายวันสวรรคตของพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวรัชกาลที่ 9 พระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัวภูมิพลอดุลยเดช
อาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญก็ได้ แต่สำหรับผม ภาพนั้นให้ความรู้สึกราวกับได้รับมาจากจิตวิญญาณของแผ่นดินไทย จากเชียงใหม่ หรือจากบางสิ่งที่ศักดิ์สิทธิ์เกินกว่าจะอธิบายออกมาเป็นคำพูดได้
ในเพลงมีท่อนหนึ่งว่า
“We promised we would see that Loy Krathong together, but Oh Baby, You’re gone.”
คำว่า “Baby” สามารถตีความว่าเป็นคนรักได้แน่นอน แต่ในอีกความหมายหนึ่ง มันอาจหมายถึงผู้ที่เราสูญเสียไป ใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ในโลกนี้แล้ว หรือดวงวิญญาณที่อยู่ไกลเกินกว่าที่เราจะเอื้อมถึง
และยังมีคำว่า
“Take Me To The Other Side.”
แม้กระทั่งตอนนี้ เวลาร้องประโยคนี้เหมือนกำลังส่งความรู้สึกไปยังใครบางคนที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้ว หลายครั้งผมยังต้องพยายามกลั้นน้ำตาไว้
อีกหนึ่งประโยคที่เป็นสัญลักษณ์สำคัญของเพลงคือ
“Firefly disappears like a lie.”
แสงของหิ่งห้อยปรากฏขึ้นอย่างงดงาม แล้วหายไปอย่างรวดเร็วราวกับไม่เคยมีอยู่จริง
แต่บางที การหายไปอาจไม่ได้หมายถึงการสูญสลายอย่างสมบูรณ์
บางที แสงนั้นอาจเพียงเคลื่อนไปยังอีกสถานที่หนึ่งเท่านั้น
“Umihotaru” จึงเป็นทั้งเพลงแห่งการสูญเสียและเพลงแห่งการอธิษฐาน เป็นเพลงที่มองอย่างเงียบ ๆ ไปยังสิ่งที่อาจอยู่หลังการจากลา ทั้งการเกิดใหม่ การหมุนเวียนของดวงวิญญาณ และวัฏจักรที่ลึกซึ้งของชีวิต
แทนที่จะจมอยู่กับการโต้เถียงและการโจมตีกันอย่างว่างเปล่าบนโลกหรือบนอินเทอร์เน็ต บางทีเราอาจลองมองไปยังสิ่งที่ลึกกว่านั้น — การหมุนเวียนอันเงียบงันและลึกลับของชีวิต
🇯🇵曲解説
“Umihotaru” は、このアルバムの中でも特別な曲です。
曲の最初の構想は、TORU（Tle）が書いてきた、歌詞のような、ポエムのような文章でした。そこには「海ほたる」という場所が示されていました。どうやら、アニメ『名探偵コナン』の映画の一場面に海ほたるが使われていたことから着想したものだったようです。
正直に言えば、私自身も海ほたるに行ったことがありません。ただ調べてみると、それは東京湾に浮かぶパーキングエリアでした。
海の上にある、どこか現実離れした場所。
そこで男女が別れ話をしている光景が、かなり明確に浮かびました。
けれど、そこから発想は単なる男女の別れだけではなく、生きているものと、もうそうではないものとの境界線へと広がっていきました。
海の上に浮かぶ場所。
光。
別れ。
もう届かない想い。
そのすべてが重なり、“Umihotaru” の世界が少しずつ形になっていきました。
この曲のブリッジ部分につながるイメージが降りてきたのは、2024年10月ごろでした。
その頃、SNSではロイクラトンやコムローイ上げに対して、外から見た立場での否定的な意見も多く目にしました。けれど、少なくとも私には、そういう見方だけで片づけられるものには思えませんでした。
ロイクラトンやコムローイは、地元の人たちにとって大切な文化です。そしてチェンマイにとっても大きな存在です。しかも当時は、チェンマイをはじめ北タイが大洪水に見舞われた直後でもありました。
ただ私自身は、そうしたSNS上の雑音とは少し違うところで、空へ上がっていくコムローイのことを考えていました。
あの灯りは、空へ昇って、やがて見えなくなる。
その時ふと、
「あれは、どこへ消えていくのだろう」
と思いました。
すると、コムローイの一つ一つの光が、亡くなった一人一人の魂のように見えてきました。
それは人間だけではありません。愛されてこの世界に存在した犬や猫たち、そして、この世に生まれたすべての生命。
その魂たちが真っ暗な空へ昇っていく。そして、見えなくなったその先で、時空を越え、母なる海の奥深く、光さえ届かない深淵へとつながっている。
そこから、生命が失われ、また別の生命へとつながっていくような、大きな宇宙の輪廻転生のイメージが立ち上がってきました。
それは、自分で考えて作ったというよりも、どこかから静かに渡されたように、ふっと私の中へ入ってきた感覚でした。
その日のことをあとから振り返り、日付を確かめてみると、2024年10月13日。
プミポン前国王の命日でした。
偶然と言えば、それまでなのかもしれません。
けれど私には、そのイメージが、タイという土地、そして長く暮らしてきたチェンマイのどこかから――土地の精霊や、何か聖なる存在から、そっと授けられたもののように感じられました。
歌詞には、
「あのロイクラトンを一緒に見ようと誓ったけれど Oh Baby, You’re gone」
という部分があります。
ここでの “Baby” は、もちろん恋人として読むこともできます。
でも、もう少し大きな意味で、失われた存在、もうこの世界にはいない誰か、あるいは手の届かなくなった魂として感じてもらってもいいと思っています。
そして、
“Take Me To The Other Side”
今は亡き存在へ向けて気持ちを訴えるこの言葉は、今でも歌っていると、何度も泣くのを堪えなければならないことがあります。
さらに、この曲を象徴するフレーズがあります。
“Firefly disappears like a lie”
蛍の光は美しく現れ、そして嘘のように消えていく。
でも、それは本当に「消えて」しまったのでしょうか。
もしかすると、完全になくなったのではなく、私たちには見えない別の場所へ移っていっただけなのかもしれない。
“Umihotaru” は、喪失の歌であると同時に、祈りの歌でもあります。
そして、別れの先にある再生や、魂の循環を静かに見つめる曲でもあります。
地上やネット上で繰り返される虚しい中傷や争いから少し目を離し、その向こうにある、もっと深い命の営みに目を向けてみる。
この曲には、そんな思いも込めています。